Strona Parafii Mieleszyn

Autor: parafiamieleszyn

Msza Papieska

Intencje z Mszy św. za wstawiennictwem św. Jana Pawła II – luty

3 lutego – o Bożą opiekę dla mamy i potrzebne łaski na każdy dzień życia.

4 lutego – o Boże błogosławieństwo, opiekę Maryi dla p. Marii z racji imienin.

5 lutego – o Boże łaski dla zespołu parafialnego Z Panem Bogiem.

6 lutego św. Janie Pawle II dziękuję za wysłuchaną prośbę. Dziś proszę Cię o zdrowie i dobre wyniki lekarskie dla mnie, Józefa, ks. Marka, Małgosi. Proszę o zdrowie i potrzebne łaski dla syna, rodziny, Ewy, Bogdana, szefa, urzędników, służby zdrowia, ks. proboszcza Mariusza, moich podopiecznych, przyjaciół. Proszę o pokój na Ukrainie.

7 lutego – proszę o szybki powrót do zdrowia po operacji serca dla koleżanki Marii.

8 lutego – Panie Jezu proszę Cię o zdrowie dla moich dziadków, rodziców, siostry i dla mnie.

9 lutego – św. Janie Pawle II wypraszaj potrzebne łaski dla ks. Mariusza. Niech Boża Opatrzność czuwa nad nim.

10 lutego – św. Janie Pawle II wypraszaj dla bliskich memu sercu osób potrzebne łaski. za wysłuchane prośby bardzo dziękuję.

11 lutego – proszę o dary Ducha Św. dla Natalii.

12 lutego – o Boże błogosławieństwo dla Rady Parafialnej w Mieleszynie i ich rodzin.

13 lutego – Jezu Miłosierny proszę Cię o siłę dla Grażyny w walce z chorobą nowotworową.

14 lutego – św. Janie Pawle II wspomagaj mnie w prośbie do Ducha Św. o odzyskanie wewnętrznego spokoju i sił do życia, o zrozumienie i wsparcie bliskich oraz o Bożą opiekę w tym trudnym dla mnie czasie.

15 lutego – z podziękowaniem za wszelkie otrzymane łaski oraz proszę we wszystkich intencjach, które noszę w sercu.

16 lutego – św. Janie Pawle II chce dzisiaj podziękować Matce Bożej i Jezusowi za naszych rodziców, którzy wspomagają nas w każdej chwili naszego życia.

17 lutego – św. Janie Pawle II za twoim wstawiennictwem proszę o uzdrowienie syna z ciężkiej choroby oraz o opiekę dla jego rodziny.

18 lutego – św. Janie Pawle II wspomóż mnie w wytrwałości przy odmawianiu nowenny do Matki Bożej Pompejańskiej. Proszę Ojcze wstaw się u Maryi w intencji łask o jakie polecam w tej nowennie.

19 lutego – dobremu Bogu dziękuje za wszelkie dobro, którym mnie obdarza, za dzieci i wnuki. Proszę o dalszą miłość, zgodę i zdrowie dla moich bliskich.

20 lutego – św. Janie Pawle II proszę, abym dobrze wypełniał obowiązki, proszę o zdrowie dla mamy, ks. Marka, pani Ewy i pana Bogdana. Proszę o pokój na Ukrainie.

21 lutego – św. Janie Pawle II dziękuję za wszystkie wysłuchane prośby. Proszę Cię oręduj u dobrego Boga za moją rodziną. Niech Boża Opatrzność czuwa nad nami. Niech dobry Bóg przyjmie intencje, które noszę w sercu.

22 lutego – św. Janie Pawle II nasz Orędowniku, pragnę prosić Cię o wstawiennictwo w mojej sprawie – szczęśliwa operację dla męża, zdrowie dla mnie, syna, synowej i wnuczek. Wierzę, że pomożesz zanieść ją do Boga.

23 lutego – św. Janie Pawle II za twoim wstawiennictwem dziękuję Bogu za otrzymane łaski w moim życiu: za kochane dzieci, wnuki, męża. Uproś nam łaskę wiary, miłości, zdrowia i dary Ducha Św. dla całej rodziny, zaś Maryja niech opiekuje się naszą rodziną.

24 lutego – z podziękowaniem za dar życia i zdrowia. Proszę o siłę w pokonywaniu wszelkich trudności.

25 lutego – Boże miej w opiece dzieciątko, które nosze pod sercem.

26 lutego

Ogłoszenia parafialne

Ogłoszenia parafialne IV Niedziela Zwykła

1. Dziś świętujemy IV Niedzielę w ciągu roku.

2. Bóg zapłać za ofiary złożone na tacę w ubiegłą niedzielę i wpłatę na konto na utrzymanie naszej parafii.

3. Dziękuję jednej rodzinie za ofiarę na prace prowadzone w parafii, którą przeznaczam na drzwi wejściowe oraz trzem rodzinom za datki na utrzymanie naszej nekropolii.

4. Bóg zapłać za posprzątanie świątyni osobom, które wykazują się troską o dom Boży: Henryce Lasota, Anecie Lasota, Annie Ferdynus.

5. Staropolskie Bóg zapłać składam na ręce osób z róży różańcowej za dzieci i pierwszej róży różańcowej za składane ofiary po Mszach św., z których zakupiłem jako dar dla parafii komplet obrusów ołtarzowych, bieliznę kielichową oraz sukienkę na Najśw. Sakrament.

6. We czwartek 2 lutego obchodzimy w liturgii święto OFIAROWANIA PAŃSKIEGO, nazywane popularnie świętem MATKI BOŻEJ GROMNICZNEJ. Msza św. o godz. 1700 z błogosławieństwem świec, zwanych gromnicami. Jest to także Światowy Dzień Życia Konsekrowanego.  Z racji obchodzonego 2 lutego Dnia Życia Konsekrowanego, tak jak co roku wspomożemy Siostry Klauzurowe, składając w przyszłą niedzielę 5 lutego na ten cel ofiary do puszek przed kościołem – za okazane serce serdeczne: Bóg zapłać.

7. Zapraszam parafian, gości 2 lutego na godz. 1900 na Eucharystię za wstawiennictwem św. Jana Pawła II.

8. W tym tygodniu przypada pierwszy czwartek, pierwszy piątek i pierwsza sobota miesiąca. We czwartek modlitwa i Msza św. w obronie życia w Sanktuarium św. Józefa w Kaliszu transmitowana przez telewizję Trwam i Radio Rodzina. Spowiedź św. w pierwszy piątek miesiąca po południu od godz. 1630. Zapraszam na nabożeństwo pierwszosobotnie. Objazd chorych w sobotę od godz. 900.

9. Rodziny ubierające Kościół kwiatami proszę o pomoc przy demontażu żłóbka i dekoracji świątecznej w środę po wieczornych Mszach św, a jednocześnie na krótkie spotkanie w sprawie Ciemnicy i Grobu Pańskiego.

10. Osoby, które prenumerują czasopismo Opiekun są proszone o podejście po jego odbiór do zakrystii.

11. Zapraszam moich najmłodszych parafian po wyklejanki w ramach przygotowań do Pierwszej Komunii Św.

12. Młodzież, rodziny z parafii zapraszam na halę w piątek do gry w piłkę siatkową.

13. Wszystkim parafianom, gościom życzę Bożego błogosławieństwa na nowy tydzień i owoców swej pracy.

Kancelaria parafialna czynna:

w poniedziałek 1800do 1830

we środę w godz. 1800do 1830

w sobotę od 830 do 900.

Intencje Mszalne

Intencje Mszalne w par. św. Marii Magdaleny w Mieleszynie

Piątek 3 lutego

Godz. 1700 + Leona r. śm, Hannę Michalskich, zm. z rodz. Czajków, Wełnów, Sokołowskich, Januarego Stawiarza

Godz. 1730 + Jadwigę Długowską – i od szwagra Andrzeja z żoną

Sobota 4 lutego

Godz. 800+ Tadeusza Wypycha – i od Jasi, Wandzi, Maryli z rodzinami

Godz. 1700 + Piotra r. śm, Annę, Tadeusza Durów, zm. dziadków z obu stron, Cecylię, Stefana Kuligów

Niedziela 5 lutego

Godz. 900 + Henryka r. śm, Janinę, Stanisławę, Piotra Niesobskich, Agnieszkę, Jana Kmiecików

Godz. 1100 + Stanisława 12 r. śm, Mariannę szukałów, Teresę, Przemysława Kłodzińskich, Józefa Grzesiaka, Mariannę, Rocha Kiszków, Franciszkę, Mikołaja Szukałów, zm. z rodz.

Poniedziałek 6 lutego

Sprawozdanie z życia Parafii za rok 2022

Sprawozdanie parafialne za rok 2022

„Popatrz jak szybko mija czas! Życie twe też przeminie wraz!”. Te słowa pieśni uzmysławiają nam prawdę o naszej przemijalności, wędrowaniu … Za nami kolejny rok życia, który dopisujemy do swej ziemskiej księgi życia. Pytamy dziś jaki był ten mijający 2022 rok? Dla niektórych z nas był to rok szczęśliwy. Rok narodzin dziecka, zdania matury, rok zawarcia sakramentu małżeństwa czy zmiany pracy, załatwienia ważnych spraw zawodowych. Dla wielu osób ten rok naznaczony był lękiem, samotnością, cierpieniem i smutkiem. Szczególnie dla tych, którzy musieli pożegnać najbliższych, odchodzących do domu ojca. Przychodzimy dziś by zakończyć rok i zarazem rozpocząć nowy rok w naszym Wieczerniku, bo wiemy, że wszystko w rękach dobrego Boga…

Reasumując mijający rok pragnę podziękować Bogu za Jego opiekę nad nami i parafią. Wam drodzy parafianie dziękuję za wszelkie dobro, które wyświadczacie wobec parafii identyfikując się z nią. „Bóg zapłać” chorym za modlitwę i wsparcie. Jeszcze raz dziękuję wszystkim dobrodziejom parafii. Proszę także o wybaczenie, jeśli kogoś w czymkolwiek uraziłem, zraniłem czy zgorszyłem – serdecznie przepraszam. Proszę także Boga by mi przebaczył wszelkie zaniedbania. Wszystkim życzę Bożego błogosławieństwa i opieki naszej patronki św. Marii Magdaleny.                                                                                    ks. Mariusz, proboszcz

KOMUNIKAT

STANOWISKO RADY STAŁEJ KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI WOBEC DZIAŁAŃ JANA PAWŁA II ODNOSZĄCYCH SIĘ DO PRZESTĘPSTW SEKSUALNYCH WOBEC MAŁOLETNICH

W przestrzeni publicznej coraz częściej słyszymy pytania o postawę Jana Pawła II wobec dramatu wykorzystywania seksualnego osób małoletnich i bezbronnych przez duchownych, a także o sposób reagowania na tego rodzaju przestępstwa podczas jego pontyfikatu. Coraz głośniej stawiana jest teza, że Papież nie podchodził właściwie do tego rodzaju czynów i niewiele robił, aby ten problem rozwiązać, a nawet go ukrywał. Wydaje się, że panuje swego rodzaju moda na formułowanie tego typu opinii. Wpisuje się to w próby podważenia autorytetu Jana Pawła II, a nawet zakwestionowania jego świętości, potwierdzonej w procesie beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym. W  konsekwencji stanowi to usiłowanie pomniejszenia znaczenia tego wyjątkowego pontyfikatu dla Kościoła, świata, kultury i człowieka.

Medialny atak na św. Jana Pawła II i jego pontyfikat znajduje także swoją przyczynę w nastawieniu do jego nauczania, wyrażonego chociażby w takich encyklikach, jak Redemptor hominis czy Veritatis splendor, a także w głoszonej przez niego teologii ciała, co  nie odpowiada współczesnym ideologiom propagującym hedonizm, relatywizm i nihilizm moralny.

W tej sytuacji uczciwe szukanie prawdy i dawanie jej świadectwa jest obowiązkiem każdego prawego sumienia. Spojrzenie na działania Jana Pawła II powinno uwzględniać kontekst historyczny i ówczesny stan wiedzy, a także uwarunkowania, w jakich on żył. Były one naznaczone przede wszystkim następstwami rewolucji kulturowej 1968 roku, odrzucającej obiektywne kryteria moralności i osobowej odpowiedzialności. Powszechnie głoszono, zwłaszcza w środowiskach uniwersyteckich Zachodu, że wszystko ma tę samą wartość i że, w konsekwencji, nie istnieje odtąd żadna różnica między dobrem i złem, prawdą i fałszem, pięknem i brzydotą. Obecnie pojawiają się nowe ideologie, które są spuścizną rewolucji 1968 roku. Podważają one chrześcijańską antropologię, której podstawową prawdą jest stworzenie człowieka przez Boga, jako kobietę i mężczyznę, na Jego obraz i podobieństwo. W sposób oczywisty walka z chrześcijańską wizją człowieka łączy się z próbami podważania wielkiego autorytetu, jakim na całym świecie cieszy się św. Jan Paweł II, który z ogromną mocą głosił tę wizję na wszystkich współczesnych mu areopagach.

Starając się zrozumieć podejście Jana Pawła II do problemu wykorzystywania seksualnego małoletnich, pragniemy pokazać konsekwentnie podejmowane przez niego działania.

  1. Już w początkach pontyfikatu w wprowadzonym przez Jana Pawła II w 1983 roku nowym „Kodeksie Prawa Kanonicznego” jednoznacznie zobligowano przełożonych kościelnych do karania sprawiedliwą karą członków kleru, będących sprawcami wykorzystania seksualnego małoletnich, nie wyłączając wydalenia ich ze stanu duchownego.

W 1992 roku Jan Paweł II ogłosił „Katechizm Kościoła Katolickiego”, który w artykule 2389 stwierdza, że „nadużycia seksualne popełniane przez dorosłych na dzieciach lub młodzieży powierzonych ich opiece” są grzechem, będącym „jednocześnie gorszącym zamachem na integralność fizyczną i moralną młodych, którzy będą nosić jego piętno przez całe życie, oraz pogwałceniem odpowiedzialności wychowawczej”.

  1. Prawdopodobnie pierwszy poważny sygnał o przestępstwach seksualnych popełnianych przez duchownych na szkodę osób małoletnich dotarł do Jana Pawła II z Kościoła w Stanach Zjednoczonych w 1985 roku za pośrednictwem nuncjusza apostolskiego w Waszyngtonie. Była to analiza dotycząca nieskuteczności dotychczasowych działań Kościoła w USA wobec sprawców wspomnianych przestępstw. O rzeczywistej skali tego zjawiska nie miano jednak wtedy pełnego wyobrażenia.
  2. Podczas wizyty ad limina episkopatu USA w 1993 roku Jan Paweł II zauważył, że biskupi nie byli jednomyślni w stosowaniu prawa karnego w odniesieniu do przestępstw seksualnych popełnianych przez duchownych. Dominowała tendencja do minimalizowania znaczenia prawa karnego w życiu wspólnoty kościelnej, a istniejące narzędzia prawne często nie były stosowane. Nie uświadamiano sobie również tego, jak głębokie i szkodliwe dla psychiki ofiar mogą być skutki tych przestępstw. W tym samym bowiem czasie w skali światowej rosły w siłę ruchy domagające się legalizacji pedofilii.

Po tej wizycie w liście do biskupów amerykańskich Jan Paweł II napisał: „kanoniczne kary, które są przewidziane za niektóre przestępstwa i wyrażają społeczną dezaprobatę wobec zła, są w pełni uzasadnione. Pomagają one zachować wyraźne rozróżnienie między dobrem a złem, przyczyniają się do moralnego zachowania, a także tworzą właściwą świadomość wagi popełnionego zła”.

W drugiej części tego listu Jan Paweł II przestrzegał przed traktowaniem zła moralnego jako okazji do sensacji. „Zło rzeczywiście może być sensacyjne, ale sensacyjność wokół niego jest zawsze niebezpieczna dla moralności” – pisał. Możliwe, że ten sposób myślenia Papieża był pewną konsekwencją wynikającą z jego polskich bolesnych doświadczeń, gdy pod rządami komunistów mass media były niejako urzędowo wrogie wobec Kościoła i częstokroć pojawiające się w niej informacje były po prostu kłamstwami i oszczerstwami. Postawa nieufności i niedowierzania wobec pojawiających się zarzutów dotyczących duchownych była zatem w dużej mierze uzasadniona, tym bardziej że w systemie komunistycznym były one często sposobem dyskredytowania pozycji i działania Kościoła oraz okazją do werbowania współpracowników spośród duchowieństwa.

  1. Wydaje się, że w okresie od połowy lat osiemdziesiątych do połowy lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku skandal wykorzystania seksualnego rysował się dla Jana Pawła II głównie jako problem Kościoła w Stanach Zjednoczonych i w krajach anglosaskich. Dlatego w 1994 roku wydał on indult dla Kościoła w USA, którego celem było zapewnienie większej ochrony dzieci i młodzieży poprzez uzgodnienie przepisów kościelnych z prawem amerykańskim. Dokument ten podniósł wiek ochrony osób małoletnich z 16 do 18 lat i wydłużył okres przedawnienia przestępstw wykorzystania seksualnego małoletnich do 10 lat od ukończenia 18. roku życia przez osobę skrzywdzoną. Dwa lata później, w 1996 roku, Papież wydał podobny indult dla Kościoła w Irlandii, skąd również zaczęły napływać informacje o przestępstwach seksualnych popełnionych przez duchownych.

Świadomość Papieża dotycząca skali i skutków tych przestępstw wzrastała zatem wraz z upływem lat. Stawało się dla niego coraz bardziej jasne, że biskupi i wyżsi przełożeni zakonni nie podejmowali adekwatnych i przewidzianych prawem działań oraz że nie radzili sobie z ich stosowaniem.

  1. Dlatego, pomimo posoborowych tendencji decentralizacyjnych, w 2001 roku Jan Paweł II wydał dokument Sacramentorum sanctitatis tutela dla całego Kościoła. Dziecko zostało w nim ukazane jako jeden z największych skarbów, który za wszelką cenę należy chronić. Krzywda wyrządzona dziecku w sferze seksualnej została uznana za jedno z najcięższych przestępstw kościelnych i zrównana z profanacją Najświętszego Sakramentu czy złamaniem tajemnicy spowiedzi. Aby uniknąć bagatelizowania tych przestępstw w ramach Kościołów lokalnych, Papież na mocy tego dokumentu ustanowił jurysdykcję Stolicy Apostolskiej nad wszystkimi przypadkami wykorzystania seksualnego małoletnich od momentu uprawdopodobnienia się przestępstwa i nakazał jego zgłoszenie do Kongregacji Nauki Wiary. Odtąd postępowania karne prowadzone w tych sprawach zostały zarezerwowane Stolicy Apostolskiej i po dzień dzisiejszy pozostają pod jej ścisłą kontrolą. Decyzja ta pokazała, że Jan Paweł II zdał sobie sprawę ze skali i globalnego charakteru kryzysu spowodowanego wykorzystaniem seksualnym dzieci i młodzieży. Ta zmiana w stosowaniu i egzekwowaniu prawa była prawdziwie bezprecedensowa. Z perspektywy czasu widać, że okazała się ona punktem przełomowym w walce Kościoła z przestępstwami seksualnymi we własnych szeregach. W ślad za tymi decyzjami Jana Pawła II Stolica Apostolska zobowiązała wszystkie Episkopaty do wprowadzenia szczegółowych norm postępowania w takich przypadkach, przy równoczesnym respektowaniu prawa świeckiego.
  2. Przejawem wzrastającej świadomości Papieża było jego przemówienie do kardynałów amerykańskich w kwietniu 2002 roku podczas spotkania, które było bezpośrednim następstwem fali ujawnień przestępstw wobec dzieci i małoletnich dokonanych przez osoby duchowne, sprowokowanej przez serię artykułów zamieszczonych w dzienniku „Boston Globe”. Dokonując diagnozy kryzysu, Jan Paweł II wskazał na ból osób zranionych przestępstwem. Ofiary nadużyć oraz ich rodziny zapewnił o „swojej głębokiej solidarności i trosce”. Zaznaczył przy tym, że zmierzenie się z tymi bolesnymi skutkami musi odmienić Kościół i uczynić go bardziej świętym. Podkreślił też, że kto krzywdzi młodych, jest tej świętości zaprzeczeniem i że „w kapłaństwie i życiu zakonnym nie ma miejsca dla tych, którzy krzywdziliby małoletnich”. Za istotną część problemu uznał też fakt, że „wielu czuje się zranionych sposobem podejścia hierarchów do tych przestępstw” oraz ich „decyzjami, które w skutkach okazały się błędne”. Podana przez Papieża diagnoza kryzysu jest zatem jasna, a kierunek działań, które mają uzdrowić sytuację – jednoznaczny.
  3. Z przedstawionych działań Jana Pawła II wobec ujawniającego się coraz wyraźniej kryzysu wyłania się obraz Pasterza, który odważnie i zdecydowanie pragnął się z nim zmierzyć, będąc równocześnie świadomy, że kryzys ten może zagrozić zdolności Kościoła do właściwego pełnienia jego misji w świecie. Papież doszedł do wniosku, że tylko „Kościół, stawiający czoła problemowi wykorzystywania z jasnością i determinacją” może również pomóc społeczeństwu przeciwstawić się pladze przestępstw seksualnych wobec małoletnich i bezbronnych. Widząc, że wobec tego problemu punktowe odpowiedzi nie są wystarczającym rozwiązaniem, w 2001 roku Papież podjął decydujący krok i zmienił prawo, które stało się narzędziem dla całego Kościoła. Tą zmianą uruchomił proces oczyszczania Kościoła, kontynuowany przez jego następców: papieży Benedykta XVI i Franciszka.

Usiłując dzisiaj zrozumieć ówczesną sytuację, trzeba też uwzględnić dominującą wtedy także w Kościele mentalność dyskrecji. Jeśli więc nawet podejmowano jakieś działania, to jednocześnie panował lęk i opór przed ich transparentnym komunikowaniem.

Ponadto lektura raportu Stolicy Apostolskiej dotyczącego byłego kard. Theodora McCarricka każe stawiać pytania o to, w jakim stopniu Jan Paweł II był rzetelnie informowany przez powołane do tego organy, a w jakim stopniu pewne decyzje były podejmowane bez jego wiedzy na innych szczeblach władzy, zgodnie z kompetencjami. W każdym razie raport nt. McCarrica nie pokazuje jakiegokolwiek „tuszowania” czy „zamiatania pod dywan” przez Jana Pawła II przestępstw seksualnych, których dopuścili się duchowni.

Próba zrozumienia postawy i działań świętego Jana Pawła II może być dla nas szansą na uświadomienie sobie, że działanie Boże przechodzi przez zwykłe – uwarunkowane kontekstem dziejowym i osobistą historią – człowieczeństwo. Jest także dla nas drogą do głębszego zrozumienia świętości, która polega na heroicznym przeżywaniu wiary, nadziei i miłości. Papież wielką wrażliwością otaczał każdego człowieka, o czym świadczy jego życie i nauczanie. Ogłoszenie przez Kościół świętości człowieka nie jest stwierdzeniem jego bezgrzeszności, a tym bardziej bezbłędności, lecz uznaniem świadectwa jego więzi z Chrystusem, mimo i na przekór ludzkim ograniczeniom i uwarunkowaniom.

Bezspornym faktem jest, że Jan Paweł II był papieżem, który zgodnie z nabywaną wiedzą podjął zdecydowaną walkę z przypadkami wykorzystywania seksualnego dzieci i małoletnich przez niektórych duchownych oraz wprowadził obowiązujące w całym Kościele normy  rozliczania tego typu przestępstw, podkreślając, że w „stanie kapłańskim i życiu zakonnym nie ma miejsca dla tych, którzy krzywdziliby młodych”. Rozpoczął jakże ważny i kontynuowany do dziś proces oczyszczenia Kościoła w tej sferze.

Jasna Góra, 14 listopada 2022 roku

Przynależność do parafii

W związku z częstymi sytuacjami duszpasterskimi w sprawie kompetencji proboszcza względem osób przebywających na terenie jego parafii, przypominam następujące zasady:

Każda osoba uzyskuje własnego proboszcza zarówno przez zamieszkanie stałe jak i tymczasowe (kan. 107 § l KPK). Chodzi tutaj o faktyczne zamieszkanie w danym miejscu, a nie o zapis meldunkowy. Zameldowanie się bowiem w danej miejscowości, nie przesądza jeszcze o faktycznym zamieszkaniu stałym lub tymczasowym tej osoby. Stałe lub tymczasowe zamieszkanie na terenie parafii nazywa się parafialnym. Zamieszkanie stałe (domicilium) w parafii nabywa się takim przebywaniem na terytorium jakiejś parafii, które albo jest połączone z zamiarem pozostania tam na stałe, jeśli nic stamtąd nie odwoła, albo trwało  przez pełnych pięć lat (por. kan. 102 § l). Zamieszkanie stałe nie musi opierać się na nieprzerwanym przebywaniu w danym miejscu. Stąd zamieszkania stałego nie traci się przez czasowe opuszczenie miejsca, jeśli opuszczeniu towarzyszy zamiar powrotu. W razie wątpliwości zamiar pozostania na stałe można wywnioskować z okoliczności zamieszkania.

Zamieszkanie tymczasowe (quasi-domicilium) w parafii nabywa się przez takie przebywanie na terenie jakieś parafii, które albo jest połączone z zamiarem pozostania tam przynajmniej przez trzy miesiące, jeśli nic stamtąd nie odwoła, albo przedłużyło się rzeczywiście do trzech miesięcy (kan. 102 § 2). Zamiar zamieszkiwania przez trzy miesiące można udowodnić na podstawie okoliczności. Może on wynikać np. z faktu podjęcia dłuższej pracy lub studiów. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby osoba fizyczna miała kilka tymczasowych miejsc zamieszkania.

Jeśli osoba nigdzie nie ma ani stałego, ani tymczasowego zamieszkania, nazywamy ją tułaczem (vagus) (kan. 100). Własnym proboszczem tułacza jest proboszcz miejsca, w którym tułacz aktualnie przebywa (kan. 107 § 2). Wiernych należy pouczać o ich przynależności parafialnej i związanych z tym faktem konsekwencjach, a także o tym, że winni oni być znani swemu proboszczowi przez uczęszczanie na nabożeństwa w parafii zamieszkania, przyjęcie odwiedzin duszpasterskich, dokonanie wpisu do kartoteki parafialnej …, albowiem tylko własny proboszcz, jako pasterz powierzonego mu ludu, jest kompetentny do wystawiania wiarygodnej opinii o ich życiu religijnym, np. zaświadczenia stwierdzającego, że dana osoba może być matką lub ojcem chrzestnym, pozwolenia na katolicki pogrzeb, opinii wiarygodności o składających zeznania itp.

Zatem! Każdy kto zamieszkuje na terenie Parafii św. Marii Magdaleny w Mieleszynie winien zgłosić ten fakt w biurze parafialnym, aby nabyć prawo przynależności parafialnej, bowiem fakt zameldowania nie jest potwierdzeniem zamieszkania.

PROBOSZCZ