Strona Parafii Mieleszyn

Kategoria: Uncategorized

Msza Papieska

Intencje z Mszy św. za wstawiennictwem św. Jana Pawła II – grudzień

3 grudnia

4 grudnia – o dary Ducha Św. dla Natalii i opiekę nad całą rodziną.

5 grudnia – św. Janie Pawle II stajemy przed Tobą i z pokora prosimy o łaskę zdrowia. Spraw, aby nasze dziecko mogło cieszyć się normalnym dzieciństwem.

6 grudnia św. Janie Pawle II dziękuję za otrzymane łaski. Proszę Cię oręduj u naszego Ojca i wypraszaj potrzebne łaski, które noszę w sercu i codziennie Tobie zawierzam. Błogosław nam codziennie.

7 grudnia – Proszę o zdrowie dla Władysława i ulgę w cierpieniu.

8 grudnia – proszę o zgodę i miłość w rodzinie, a także o dobrze przeżyty czas Adwentu oraz przygotowanie się na przyjście Jezusa, proszę o pokój w naszych sercach.

9 grudnia – św. Janie Pawle II przez Twoje wstawiennictwo dziękuję Bogu za zdrowie i opiekę. Proszę wspieraj moje wnuczki, aby nauka w szkole była dla nich radością i owocowała dobrymi ocenami.

10 grudnia – św. Janie Pawle II zawierzam Tobie bliskie memu sercu osoby, które obchodziły w tych dniach swoje 60-te urodziny. Wyproś im potrzebne łaski. Niech Boża Opatrzność czuwa nad nimi.

11 grudnia – o Boże błogosławieństwo dla Rady Parafialnej w Mieleszynie.

12 grudnia – św. Janie Pawle II pomóż mi, abym dobrze wypełniał swoje obowiązki. proszę o zdrowie dla proboszcza Mariusza, ks. Marka, pani Ewy, pana Bogdana. Proszę o pokój na Ukrainie i o szczęśliwe Święta dla rodziny i wszystkich, którzy mi pomagają.

13 grudnia – św. Janie Pawle II za twoim wstawiennictwem proszę o uzdrowienie dla Andrzeja, aby nie opuszczały go wiara, nadzieja, miłość i pomogły mu przetrwać trudny i niepewny czas choroby. Niech dobry Bóg błogosławi mu w każdym dniu życia.

14 grudnia – o Boże błogosławieństwo dla zespołu parafialnego Z Panem Bogiem oraz panów Kornela i Jakuba.

15 grudnia – św. Janie Pawle II za twoim wstawiennictwem proszę o potrzebne łaski dla ks. Mariusza. Błogosław mu dobry Boże każdego dnia i strzeż od wszelkich złych doświadczeń.

16 grudnia – św. Janie Pawle II dziękuję za wysłuchanie mojej prośby. Dziś proszę Cię o zdrowie i błogosławieństwo, pokój i radość na czas Świąt dla całej rodziny, ks. prob. Mariusza, ks. Marka, moich podopiecznych, Ewy, Bogdana i dla rodzin urzędników, szefa, lekarzy, pielęgniarek, sąsiadów i wszystkich naszych przyjaciół. Proszę o pokój na Ukrainie.

17 grudnia – św. Janie Pawle II za twoim wstawiennictwem proszę o pokój w rodzinie, zdrowie dla mamy, dla dzieci, siostry, przyjaciół i ks. Mariusza. Proszę też o dar nieba dla mojego męża, moich teściów, mojego taty, dla moich dziadków, dla chrzestnego i dla mojego ojczyma.

18 grudnia – św. Janie Pawle II za twoim wstawiennictwem dziękuję Panu Bogu za wszelkie dobro, które mnie i moja rodzinę spotkało. Proszę o zdrowie i Boże błogosławieństwo dla mnie, męża, dzieci i wnuczek.

19 grudnia – św. Janie Pawle II za twoim wstawiennictwem dziękuję Bogu za szczęśliwą operację. Wierzę w Twoją pomoc. Uproś u Boga łaskę powrotu do zdrowia dla moich bliskich, łaskę wiary i dary Ducha Św. dla całej rodziny. Wysłuchaj mnie Boże.

20 grudnia – przez wstawiennictwo św. Jana Pawła II pragniemy podziękować Bogu i Maryi za opiekę nad nami, za troskę w różnych chwilach naszego życia. Dziękujemy za przeżyte przez nas 60 lat życia, które Tobie oddajemy. Maryjo prosimy, abyś nadal była dla nas wsparciem i otaczała nas swoją opieką.

21 grudnia

Intencje Mszalne

Intencje Mszalne w par. św. Marii Magdaleny w Mieleszynie

Czwartek 8 grudnia, N.M.P. Niepokalanie Poczętej

Godz. 1700 + Stefanię r. śm., Wacława Kasztanów, Jerzego, Stanisławę Szwedów, zm. dziadków z obu stron

Piątek 9 grudnia

Godz. 1700 Roraty + Tadeusza, Zofię, Piotra Wypychów

 Godz. 1745 + Grażynę Cebulę – i od rodz. Kasików i Kopisów

Sobota 10 grudnia, Spowiedź Bolesławiec

Godz. 800 + Dariusza Pisulę – i od wnuczki Wiolety z rodz.

Godz. 1700 + Lucjana Pichlaka – i od siostry Teresy z rodz.

Niedziela 11 grudnia

Godz. 900 + Tomasza Blewąskę r. śm. – i. od siostry z rodz.

Godz. 1100 + Alojzego r. śm, Helenę Ferdynusów, Danutę, Tadeusza Kijaków, Florentynę Dura, Józefa Pazka

KOMUNIKAT

STANOWISKO RADY STAŁEJ KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI WOBEC DZIAŁAŃ JANA PAWŁA II ODNOSZĄCYCH SIĘ DO PRZESTĘPSTW SEKSUALNYCH WOBEC MAŁOLETNICH

W przestrzeni publicznej coraz częściej słyszymy pytania o postawę Jana Pawła II wobec dramatu wykorzystywania seksualnego osób małoletnich i bezbronnych przez duchownych, a także o sposób reagowania na tego rodzaju przestępstwa podczas jego pontyfikatu. Coraz głośniej stawiana jest teza, że Papież nie podchodził właściwie do tego rodzaju czynów i niewiele robił, aby ten problem rozwiązać, a nawet go ukrywał. Wydaje się, że panuje swego rodzaju moda na formułowanie tego typu opinii. Wpisuje się to w próby podważenia autorytetu Jana Pawła II, a nawet zakwestionowania jego świętości, potwierdzonej w procesie beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym. W  konsekwencji stanowi to usiłowanie pomniejszenia znaczenia tego wyjątkowego pontyfikatu dla Kościoła, świata, kultury i człowieka.

Medialny atak na św. Jana Pawła II i jego pontyfikat znajduje także swoją przyczynę w nastawieniu do jego nauczania, wyrażonego chociażby w takich encyklikach, jak Redemptor hominis czy Veritatis splendor, a także w głoszonej przez niego teologii ciała, co  nie odpowiada współczesnym ideologiom propagującym hedonizm, relatywizm i nihilizm moralny.

W tej sytuacji uczciwe szukanie prawdy i dawanie jej świadectwa jest obowiązkiem każdego prawego sumienia. Spojrzenie na działania Jana Pawła II powinno uwzględniać kontekst historyczny i ówczesny stan wiedzy, a także uwarunkowania, w jakich on żył. Były one naznaczone przede wszystkim następstwami rewolucji kulturowej 1968 roku, odrzucającej obiektywne kryteria moralności i osobowej odpowiedzialności. Powszechnie głoszono, zwłaszcza w środowiskach uniwersyteckich Zachodu, że wszystko ma tę samą wartość i że, w konsekwencji, nie istnieje odtąd żadna różnica między dobrem i złem, prawdą i fałszem, pięknem i brzydotą. Obecnie pojawiają się nowe ideologie, które są spuścizną rewolucji 1968 roku. Podważają one chrześcijańską antropologię, której podstawową prawdą jest stworzenie człowieka przez Boga, jako kobietę i mężczyznę, na Jego obraz i podobieństwo. W sposób oczywisty walka z chrześcijańską wizją człowieka łączy się z próbami podważania wielkiego autorytetu, jakim na całym świecie cieszy się św. Jan Paweł II, który z ogromną mocą głosił tę wizję na wszystkich współczesnych mu areopagach.

Starając się zrozumieć podejście Jana Pawła II do problemu wykorzystywania seksualnego małoletnich, pragniemy pokazać konsekwentnie podejmowane przez niego działania.

  1. Już w początkach pontyfikatu w wprowadzonym przez Jana Pawła II w 1983 roku nowym „Kodeksie Prawa Kanonicznego” jednoznacznie zobligowano przełożonych kościelnych do karania sprawiedliwą karą członków kleru, będących sprawcami wykorzystania seksualnego małoletnich, nie wyłączając wydalenia ich ze stanu duchownego.

W 1992 roku Jan Paweł II ogłosił „Katechizm Kościoła Katolickiego”, który w artykule 2389 stwierdza, że „nadużycia seksualne popełniane przez dorosłych na dzieciach lub młodzieży powierzonych ich opiece” są grzechem, będącym „jednocześnie gorszącym zamachem na integralność fizyczną i moralną młodych, którzy będą nosić jego piętno przez całe życie, oraz pogwałceniem odpowiedzialności wychowawczej”.

  1. Prawdopodobnie pierwszy poważny sygnał o przestępstwach seksualnych popełnianych przez duchownych na szkodę osób małoletnich dotarł do Jana Pawła II z Kościoła w Stanach Zjednoczonych w 1985 roku za pośrednictwem nuncjusza apostolskiego w Waszyngtonie. Była to analiza dotycząca nieskuteczności dotychczasowych działań Kościoła w USA wobec sprawców wspomnianych przestępstw. O rzeczywistej skali tego zjawiska nie miano jednak wtedy pełnego wyobrażenia.
  2. Podczas wizyty ad limina episkopatu USA w 1993 roku Jan Paweł II zauważył, że biskupi nie byli jednomyślni w stosowaniu prawa karnego w odniesieniu do przestępstw seksualnych popełnianych przez duchownych. Dominowała tendencja do minimalizowania znaczenia prawa karnego w życiu wspólnoty kościelnej, a istniejące narzędzia prawne często nie były stosowane. Nie uświadamiano sobie również tego, jak głębokie i szkodliwe dla psychiki ofiar mogą być skutki tych przestępstw. W tym samym bowiem czasie w skali światowej rosły w siłę ruchy domagające się legalizacji pedofilii.

Po tej wizycie w liście do biskupów amerykańskich Jan Paweł II napisał: „kanoniczne kary, które są przewidziane za niektóre przestępstwa i wyrażają społeczną dezaprobatę wobec zła, są w pełni uzasadnione. Pomagają one zachować wyraźne rozróżnienie między dobrem a złem, przyczyniają się do moralnego zachowania, a także tworzą właściwą świadomość wagi popełnionego zła”.

W drugiej części tego listu Jan Paweł II przestrzegał przed traktowaniem zła moralnego jako okazji do sensacji. „Zło rzeczywiście może być sensacyjne, ale sensacyjność wokół niego jest zawsze niebezpieczna dla moralności” – pisał. Możliwe, że ten sposób myślenia Papieża był pewną konsekwencją wynikającą z jego polskich bolesnych doświadczeń, gdy pod rządami komunistów mass media były niejako urzędowo wrogie wobec Kościoła i częstokroć pojawiające się w niej informacje były po prostu kłamstwami i oszczerstwami. Postawa nieufności i niedowierzania wobec pojawiających się zarzutów dotyczących duchownych była zatem w dużej mierze uzasadniona, tym bardziej że w systemie komunistycznym były one często sposobem dyskredytowania pozycji i działania Kościoła oraz okazją do werbowania współpracowników spośród duchowieństwa.

  1. Wydaje się, że w okresie od połowy lat osiemdziesiątych do połowy lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku skandal wykorzystania seksualnego rysował się dla Jana Pawła II głównie jako problem Kościoła w Stanach Zjednoczonych i w krajach anglosaskich. Dlatego w 1994 roku wydał on indult dla Kościoła w USA, którego celem było zapewnienie większej ochrony dzieci i młodzieży poprzez uzgodnienie przepisów kościelnych z prawem amerykańskim. Dokument ten podniósł wiek ochrony osób małoletnich z 16 do 18 lat i wydłużył okres przedawnienia przestępstw wykorzystania seksualnego małoletnich do 10 lat od ukończenia 18. roku życia przez osobę skrzywdzoną. Dwa lata później, w 1996 roku, Papież wydał podobny indult dla Kościoła w Irlandii, skąd również zaczęły napływać informacje o przestępstwach seksualnych popełnionych przez duchownych.

Świadomość Papieża dotycząca skali i skutków tych przestępstw wzrastała zatem wraz z upływem lat. Stawało się dla niego coraz bardziej jasne, że biskupi i wyżsi przełożeni zakonni nie podejmowali adekwatnych i przewidzianych prawem działań oraz że nie radzili sobie z ich stosowaniem.

  1. Dlatego, pomimo posoborowych tendencji decentralizacyjnych, w 2001 roku Jan Paweł II wydał dokument Sacramentorum sanctitatis tutela dla całego Kościoła. Dziecko zostało w nim ukazane jako jeden z największych skarbów, który za wszelką cenę należy chronić. Krzywda wyrządzona dziecku w sferze seksualnej została uznana za jedno z najcięższych przestępstw kościelnych i zrównana z profanacją Najświętszego Sakramentu czy złamaniem tajemnicy spowiedzi. Aby uniknąć bagatelizowania tych przestępstw w ramach Kościołów lokalnych, Papież na mocy tego dokumentu ustanowił jurysdykcję Stolicy Apostolskiej nad wszystkimi przypadkami wykorzystania seksualnego małoletnich od momentu uprawdopodobnienia się przestępstwa i nakazał jego zgłoszenie do Kongregacji Nauki Wiary. Odtąd postępowania karne prowadzone w tych sprawach zostały zarezerwowane Stolicy Apostolskiej i po dzień dzisiejszy pozostają pod jej ścisłą kontrolą. Decyzja ta pokazała, że Jan Paweł II zdał sobie sprawę ze skali i globalnego charakteru kryzysu spowodowanego wykorzystaniem seksualnym dzieci i młodzieży. Ta zmiana w stosowaniu i egzekwowaniu prawa była prawdziwie bezprecedensowa. Z perspektywy czasu widać, że okazała się ona punktem przełomowym w walce Kościoła z przestępstwami seksualnymi we własnych szeregach. W ślad za tymi decyzjami Jana Pawła II Stolica Apostolska zobowiązała wszystkie Episkopaty do wprowadzenia szczegółowych norm postępowania w takich przypadkach, przy równoczesnym respektowaniu prawa świeckiego.
  2. Przejawem wzrastającej świadomości Papieża było jego przemówienie do kardynałów amerykańskich w kwietniu 2002 roku podczas spotkania, które było bezpośrednim następstwem fali ujawnień przestępstw wobec dzieci i małoletnich dokonanych przez osoby duchowne, sprowokowanej przez serię artykułów zamieszczonych w dzienniku „Boston Globe”. Dokonując diagnozy kryzysu, Jan Paweł II wskazał na ból osób zranionych przestępstwem. Ofiary nadużyć oraz ich rodziny zapewnił o „swojej głębokiej solidarności i trosce”. Zaznaczył przy tym, że zmierzenie się z tymi bolesnymi skutkami musi odmienić Kościół i uczynić go bardziej świętym. Podkreślił też, że kto krzywdzi młodych, jest tej świętości zaprzeczeniem i że „w kapłaństwie i życiu zakonnym nie ma miejsca dla tych, którzy krzywdziliby małoletnich”. Za istotną część problemu uznał też fakt, że „wielu czuje się zranionych sposobem podejścia hierarchów do tych przestępstw” oraz ich „decyzjami, które w skutkach okazały się błędne”. Podana przez Papieża diagnoza kryzysu jest zatem jasna, a kierunek działań, które mają uzdrowić sytuację – jednoznaczny.
  3. Z przedstawionych działań Jana Pawła II wobec ujawniającego się coraz wyraźniej kryzysu wyłania się obraz Pasterza, który odważnie i zdecydowanie pragnął się z nim zmierzyć, będąc równocześnie świadomy, że kryzys ten może zagrozić zdolności Kościoła do właściwego pełnienia jego misji w świecie. Papież doszedł do wniosku, że tylko „Kościół, stawiający czoła problemowi wykorzystywania z jasnością i determinacją” może również pomóc społeczeństwu przeciwstawić się pladze przestępstw seksualnych wobec małoletnich i bezbronnych. Widząc, że wobec tego problemu punktowe odpowiedzi nie są wystarczającym rozwiązaniem, w 2001 roku Papież podjął decydujący krok i zmienił prawo, które stało się narzędziem dla całego Kościoła. Tą zmianą uruchomił proces oczyszczania Kościoła, kontynuowany przez jego następców: papieży Benedykta XVI i Franciszka.

Usiłując dzisiaj zrozumieć ówczesną sytuację, trzeba też uwzględnić dominującą wtedy także w Kościele mentalność dyskrecji. Jeśli więc nawet podejmowano jakieś działania, to jednocześnie panował lęk i opór przed ich transparentnym komunikowaniem.

Ponadto lektura raportu Stolicy Apostolskiej dotyczącego byłego kard. Theodora McCarricka każe stawiać pytania o to, w jakim stopniu Jan Paweł II był rzetelnie informowany przez powołane do tego organy, a w jakim stopniu pewne decyzje były podejmowane bez jego wiedzy na innych szczeblach władzy, zgodnie z kompetencjami. W każdym razie raport nt. McCarrica nie pokazuje jakiegokolwiek „tuszowania” czy „zamiatania pod dywan” przez Jana Pawła II przestępstw seksualnych, których dopuścili się duchowni.

Próba zrozumienia postawy i działań świętego Jana Pawła II może być dla nas szansą na uświadomienie sobie, że działanie Boże przechodzi przez zwykłe – uwarunkowane kontekstem dziejowym i osobistą historią – człowieczeństwo. Jest także dla nas drogą do głębszego zrozumienia świętości, która polega na heroicznym przeżywaniu wiary, nadziei i miłości. Papież wielką wrażliwością otaczał każdego człowieka, o czym świadczy jego życie i nauczanie. Ogłoszenie przez Kościół świętości człowieka nie jest stwierdzeniem jego bezgrzeszności, a tym bardziej bezbłędności, lecz uznaniem świadectwa jego więzi z Chrystusem, mimo i na przekór ludzkim ograniczeniom i uwarunkowaniom.

Bezspornym faktem jest, że Jan Paweł II był papieżem, który zgodnie z nabywaną wiedzą podjął zdecydowaną walkę z przypadkami wykorzystywania seksualnego dzieci i małoletnich przez niektórych duchownych oraz wprowadził obowiązujące w całym Kościele normy  rozliczania tego typu przestępstw, podkreślając, że w „stanie kapłańskim i życiu zakonnym nie ma miejsca dla tych, którzy krzywdziliby młodych”. Rozpoczął jakże ważny i kontynuowany do dziś proces oczyszczenia Kościoła w tej sferze.

Jasna Góra, 14 listopada 2022 roku

Ogłoszenia parafialne

Ogłoszenia parafialne II Niedziela Adwentu

1. Dziś świętujemy II Niedzielę Adwentu, które od kilku lat tematycznie jest poświęcona naszym rodakom mieszkającym na Wschodzie, których możemy wesprzeć składając ofiarę do puszki przed Kościołem.

2. Bóg zapłać za ofiary złożone na tacę w ubiegłą niedzielę na utrzymanie naszej parafii.

3. Dziękuję trzem rodzinom z parafii za ofiary na kościół, które przeznaczam na konfesjonał.

4. Bóg zapłać za posprzątanie naszej świątyni osobom, które wykazują się troską o jej piękno: Marcie Gorącej, Elżbiecie Guśpiel, Ewie i Zbigniewowi Wójcikom.

5. Dziękuję p. Dawidowi Wabnicowi za wykonanie usługi ziemnej przy cmentarzu grzebalnym. Proszę o zachowanie porządku na samej nekropolii jak i przed nią. Faktura za wodę została zapłacona.

6. Roraty w naszej parafii w tym tygodniu w poniedziałek, środę i piątek o godz 1700. Zapraszam dzieci, dorosłych do wspólnego czuwania. Proszę zwrócić uwagę, że zaczynają się spowiedzi w dekanacie.

7. We czwartek przeżywamy uroczystość N.M.P. Niepokalanie Poczętej. Msze św. w przeddzień o godz. 1745 i w dniu uroczystości o godz. 1700.

8. W zakrystii można nabywać poświęcone opłatki wigilijne, z których dochód jest przeznaczony na parafię.

9. Przy wyjściu ze świątyni na ławkach zostały wyłożone pamiątki dla czcicieli Matki Bożej, które można zabrać ze sobą.

10. Adwentowo – świąteczne odwiedziny chorych naszej parafii z posługą sakramentalną będą przez cały trzeci tydzień Adwentu. Chorych proszę zgłosić po Mszy św. w zakrystii w celu ustalenia terminu i godzin.

11. Już podaję do wiadomości parafian, że spowiedź św. adwentowa w naszej parafii będzie miała miejsce 17 grudnia do południa od 830 i po południu od godz.1630. Proszę ułożyć sobie tak zajęcia, aby skorzystać z obecności kapłanów zaproszonych z naszego dekanatu. Proszę nie odkładać spowiedzi na ostatni tydzień!!!

12. W sobotę po wieczornej Mszy św. spotkanie z młodzieżą przygotowującą się do sakr. bierzmowania w parafii.

13. Za tydzień w parafii taca na inwestycje Proszę o pomoc w jej przeprowadzeniu naszą Radę Parafialną.

14. W przyszłą sobotę i niedzielę Rada Rodziców przed świątynią będzie sprzedawać stroiki świąteczne i pierniczki upieczone przez dzieci z naszej szkoły. Cały dochód ze sprzedaży będzie przekazany na zajęcia dla dzieci w czasie ferii.

15. Osoby, które przenumerują czasopismo Opiekun są proszone o podejście po Mszy św. po jego odbiór do zakrystii.

16. Zapraszam w piątek na halę młodzież z naszej parafii do gry w piłkę siatkową.

17. Zachęcam osoby pragnące stworzyć drugą Różę Różańcową w parafii. Brakuje jeszcze 4 osób.

18. Parafianom, gościom życzę Bożej opieki i zdrowia w nadchodzącym tygodniu oraz owoców swej pracy.

Wielka radość wypełnia moje serce, gdyż udało się zawiązać Różę Rodziców za dzieci. Gratuluję tym osobom dojrzałości rodzicielskiej i duchowej troski o swoje potomstwo!

Kancelaria parafialna czynna:

w poniedziałek 1800do 1830

we środę w godz. 1800do 1830

w sobotę od 830 do 900.

Przynależność do parafii

W związku z częstymi sytuacjami duszpasterskimi w sprawie kompetencji proboszcza względem osób przebywających na terenie jego parafii, przypominam następujące zasady:

Każda osoba uzyskuje własnego proboszcza zarówno przez zamieszkanie stałe jak i tymczasowe (kan. 107 § l KPK). Chodzi tutaj o faktyczne zamieszkanie w danym miejscu, a nie o zapis meldunkowy. Zameldowanie się bowiem w danej miejscowości, nie przesądza jeszcze o faktycznym zamieszkaniu stałym lub tymczasowym tej osoby. Stałe lub tymczasowe zamieszkanie na terenie parafii nazywa się parafialnym. Zamieszkanie stałe (domicilium) w parafii nabywa się takim przebywaniem na terytorium jakiejś parafii, które albo jest połączone z zamiarem pozostania tam na stałe, jeśli nic stamtąd nie odwoła, albo trwało  przez pełnych pięć lat (por. kan. 102 § l). Zamieszkanie stałe nie musi opierać się na nieprzerwanym przebywaniu w danym miejscu. Stąd zamieszkania stałego nie traci się przez czasowe opuszczenie miejsca, jeśli opuszczeniu towarzyszy zamiar powrotu. W razie wątpliwości zamiar pozostania na stałe można wywnioskować z okoliczności zamieszkania.

Zamieszkanie tymczasowe (quasi-domicilium) w parafii nabywa się przez takie przebywanie na terenie jakieś parafii, które albo jest połączone z zamiarem pozostania tam przynajmniej przez trzy miesiące, jeśli nic stamtąd nie odwoła, albo przedłużyło się rzeczywiście do trzech miesięcy (kan. 102 § 2). Zamiar zamieszkiwania przez trzy miesiące można udowodnić na podstawie okoliczności. Może on wynikać np. z faktu podjęcia dłuższej pracy lub studiów. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby osoba fizyczna miała kilka tymczasowych miejsc zamieszkania.

Jeśli osoba nigdzie nie ma ani stałego, ani tymczasowego zamieszkania, nazywamy ją tułaczem (vagus) (kan. 100). Własnym proboszczem tułacza jest proboszcz miejsca, w którym tułacz aktualnie przebywa (kan. 107 § 2). Wiernych należy pouczać o ich przynależności parafialnej i związanych z tym faktem konsekwencjach, a także o tym, że winni oni być znani swemu proboszczowi przez uczęszczanie na nabożeństwa w parafii zamieszkania, przyjęcie odwiedzin duszpasterskich, dokonanie wpisu do kartoteki parafialnej …, albowiem tylko własny proboszcz, jako pasterz powierzonego mu ludu, jest kompetentny do wystawiania wiarygodnej opinii o ich życiu religijnym, np. zaświadczenia stwierdzającego, że dana osoba może być matką lub ojcem chrzestnym, pozwolenia na katolicki pogrzeb, opinii wiarygodności o składających zeznania itp.

Zatem! Każdy kto zamieszkuje na terenie Parafii św. Marii Magdaleny w Mieleszynie winien zgłosić ten fakt w biurze parafialnym, aby nabyć prawo przynależności parafialnej, bowiem fakt zameldowania nie jest potwierdzeniem zamieszkania.

PROBOSZCZ